Kiedy pójść na psychoterapię?

Czy kiedyś miałeś poczucie przytłoczenia i myślałeś, że nie poradzisz sobie z problemami? Jeśli tak to nie jesteś sam. Według Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego nawet 8 milionów Polaków doświadcza depresji, lęków i innych zaburzeń psychicznych. Inni potrzebują wsparcia, aby poradzić sobie z ciężką przypadłością, utratą wagi albo nikotynizmem. Są też osoby, które zmagają się z problemami w związkach oraz http://r5w.pl, utratą pracy, śmiercią ukochanej osoby, stresem czy nadużywaniem różnych substancji. Wszystkie te problemy są często szkodliwe dla człowieka.
 

Czym jest psychoterapia?

Psycholog może pomóc w uporaniu się z problemami. Przez psychoterapię przechodzą osoby z każdej kategorii wiekowej, aby żyć bardziej efektywnie, komfortowo i w pełni szczęścia. Podczas terapii psycholog stosuje naukowo certyfikowane procedury, by pomóc pacjentom doskonalić w sobie dobre nawyki. Istnieje kilka podejść do psychoterapii, włącznie z — poznawczo-behawioralną, interpersonalną i innymi — które pomogą każdemu z osobna skonkretyzować jego własne problemy.  Proces ten przebiega na współpracy i dialogu. Pacjent ma zapewnione otoczenie wsparcia ze świadomością, że psychoterapeuta jest nastawiony neutralnie i nie będzie go w żaden sposób oceniał.  

Razem z psychologiem będziesz pracował nad tym, żeby rozpoznać i wyeliminować wzory zachowania, które powstrzymują od osiągnięcia w pełni szczęścia. Psychoterapia nie tylko pomaga rozwiązać dotychczasowe problemy, ale uposaża w nowe kompetencje, aby lepiej radzić sobie z wieloma wyzwaniami w przyszłości.

Kiedy wybrać się na psychoterapię?

Z powodu błędnego rozumienia czym jest psychoterapia, mnóstwo potrzebujących się na nią nie decyduje. Nawet jeśli rozumieją rzeczywistość i nie opierają się na mitach, to ludzie zazwyczaj czują się zestresowani przed podjęciem walki o dobre samopoczucie. Warto przezyciężyć strach, ponieważ jeśli jakość życia nie jest taki jaki byśmy chcieli — psychoterapia może pomóc. Niektórzy ludzie korzystają z pomocy psychoterapeuty dlatego, że mają depresję, odczuwają lęk lub złość przez dłuższy czas. Inni natomiast mogą odczuwać potrzebę wsparcia w chronicznej chorobie, która ma wpływ na emocje i zdrowie psychiczne. Są też potrzebujący szybkiej diagnozy swoich problemów na przykład, gdy mierzą się z perspektywą rozwodu, syndromem pustego gniazda, zwolnieniem z pracy, wypaleniem zawodowym itd.

Apostolat Margaretka

Istotą Apostolatu MARGARETKA jest codzienna modlitwa za konkretnych kapłanów, jako odpowiedź na prośbę Maryi Królowej Pokoju. Ojcu Jozo Zovko, byłemu proboszczowi parafii w Medziugorju (Bośnia i Hercegowina), objawiła się Matka Boża i płakała przed nim z powodu kapłanów. Ojciec Jozo wspomina słowa Maryi: Powiedzcie moim drogim kapłanom, moim drogim synom, że muszą mocniej wierzyć!

Muszą chronić wiarę Kościoła. Powiedzcie moim drogim kapłanom, aby modlili się na różańcu każdego dnia. Matka Boża płakała z powodu kapłanów, gdyż wielu z nich przestało wpatrywać się w Tajemnicę Kapłaństwa z pokorą pełną podziwu i dziękczynienia, a wiele tysięcy kapłanów po prostu zdradziło otrzymane od Boga powołanie, porzuciło tę najbardziej zaszczytną i odpowiedzialną służbę w Kościele i odeszło bezpowrotnie ze stanu duchownego, dając przy tym niemałe zgorszenie dla wiernych. Byli zdolni, utalentowani, ale upadli z powodu braku dostatecznej pomocy modlitewnej Kościoła.

MARGARETKA jest wspaniałym Bożym dziełem. Nazwa pochodzi od imienia niezwykłej osoby, którą była Margaret O’Donnell. Margaret z Kanady. W wieku 13 lat, w sierpniu 1951 roku, zaraziła się choroba Heine-Medina podczas spotkania rodzinnego. Zawieziono ją do szpitala w Ottawie, potem do Montrealu. Po trzech miesiącach leczenia, wróciła do domu, ale była całkowicie sparaliżowana, mogła poruszać tylko głową. Margaret szybko zrozumiała, że ta choroba była jej powołaniem, tak jak dla innych małżeństwo, kapłaństwo lub życie zakonne.

Zaczęła więc poświęcać swoje cierpienie modląc się za swoją parafię, proboszcza, Kapłanów, we wszystkich intencjach, które jej powierzano. Z każdym dniem, zwiększała się liczba Kapłanów odwiedzających Margaret i proszących ją o tę formę modlitwy. Przyjmowała czasem 20 osób dziennie. Wielu Kapłanów podnosiła na duchu swoją modlitwą, wielu pomogła swoim cierpieniem. Margaret zmarła w Wielki Piątek, w wieku 40 lat, po 27 latach życia w bezruchu, cierpienia i modlitwy.
Symbolem Apostolatu MARGARETKA stał się więc mały biały kwiatek, który oznacza poświęcenie, prostotę i jedność. W centrum kwiatu wpisuje się imię i nazwisko kapłana, zaś na siedmiu płatkach imiona i nazwiska siedmiu osób (lub nazwiska rodzin), które składają Bogu przyrzeczenie wieczystej modlitwy – każda osoba (lub rodzina) w jednym określonym dniu tygodnia za konkretnego kapłana.

Stowarzyszenie Przyjaciół WSD w Rzeszowie

Stowarzyszenie jest organizacją katolicką. Zostało ono zarejestrowane 23 września 1993 r., w Sądzie Wojewódzkim w Rzeszowie. Posiada swój statut i osobowość prawną. Celem Stowarzyszenia jest szerzenie idei WSD w Rzeszowie, troska o rozwój powołań kapłańskich oraz niesienie pomocy duchowej przez modlitwę i apostolstwo. Stowarzyszenie świadczy również nieodzowną pomoc materialną, dzięki której rozwija się Seminarium. Aby zostać Członkiem Stowarzyszenia należy: mieć ukończone 18 lat życia, chcieć regularnie opłacać zadeklarowane składki, wypełnić deklarację i przekazać ją na wskazany adres. Członkami Stowarzyszenia mogą być osoby fizyczne i prawne; osoby prawne są Członkami wspierającymi, działającymi przez swojego przedstawiciela.

Członków zwyczajnych i wspierających, na podstawie złożonej deklaracji, przyjmują Oddziały zorganizowane przy Parafiach. Oddziały inicjuje 10 osobowa grupa Członków. Za radą Księdza Proboszcza, Oddział wybiera spośród siebie Skarbnika, który w wyznaczoną przez Księdza Proboszcza niedzielę miesiąca, po Mszach świętych, zbiera składki członkowskie.

W każdą niedzielę, w intencji żyjących i zmarłych Członków Stowarzyszenia, odprawiana jest Msza św. w kaplicy seminaryjnej. Każdy Członek Stowarzyszenia Przyjaciół otrzymuje regularnie czasopismo Seminaryjne „Znak Łaski”. Stowarzyszenie stara się o swój rozwój, przez zjednywanie nowych Członków. W celu formacji Członków Stowarzyszenia organizowanie są spotkania, rekolekcje, dni skupienia i pielgrzymki.

Róże różańcowe

W Polsce obowiązuje Ceremoniał Żywego Różańca, opracowany przez ojca Szymona Niezgodę OP w roku 1977 dla uczczenia stulecia objawień Matki Bożej w Gietrzwałdzie, został zatwierdzony przez Prymasa Polski, kardynała Stefana Wyszyńskiego (fragmenty)

I. Żywy Różaniec oznacza:
a. Życie według Ewangelii, która jest fundamentem i źródłem życia chrześcijańskiego. Różaniec jest modlitwą ewangeliczną, ponieważ zawiera Modlitwę Pańską i Pozdrowienie Anielskie oraz ewangeliczne Tajemnice naszego odkupienia. Z tego powodu Różaniec nazywamy streszczeniem lub zbiorem najważniejszych prawd Ewangelii.
b. Życie wiarą, nadzieją i miłością, należeć bowiem do Żywego Różańca znaczy – wierzyć w istnienie Boga i wierzyć Bogu, który przemawia, ufać Bogu i w Jego dzieło zbawienia oraz kochać Boga, a w Bogu i dla Boga ludzi. (…)
c. Żywy Różaniec składa się z ŻYWYCH RÓŻ. Każda Róża posiada dwadzieścia osób, z których każda odmawia codziennie jeden dziesiątek różańca czyli jedną tajemnicę, połączoną z rozważaniem. W ten sposób odmawiany jest w Róży codziennie cały Różaniec – dwadzieścia tajemnic. Jest to jakby wieniec różany składany u stóp Królowej.

II. Przyjmowanie do Żywego Różańca
a. Przyjmowanie do Żywego Różańca dokonuje się w kościele, najlepiej przy ołtarzu Matki Bożej, po Mszy św. lub nabożeństwie. (…)
b. W każdej parafii należy prowadzić Księgę Żywego Różańca, do której wpisuje się imię i nazwisko przyjętych. (…) Przy uzupełnianiu przyjęcie do Żywego Różańca odbywa się bez uroczystych ceremonii i polega na wpisaniu imienia i nazwiska do Księgi, w miejsce osoby, która umarła lub na stałe wyjechała. (…) Na czele Róży stoi zelator lub zelatorka oraz ich zastępcy. Zelatorów mogą wybierać sami członkowie Żywego Różańca przy współudziale ks. opiekuna. Każda Róża obiera sobie Patrona, od którego bierze nazwę. Wszyscy zelatorzy Żywych Róż tworzą RADĘ ŻYWEGO RÓŻAŃCA, która spośród siebie wybiera Przełożonego i zastępcę. (…)

III. Miesięczna zmiana tajemnic różańcowych
Raz w miesiącu członkowie Żywego Różańca dokonują zmiany tajemnic różańcowych. (…) Istnieje podwójny system zmiany tajemnic, mianowicie przez losowanie lub przez ciągłą kolejność tajemnic. (…)
Zmiana tajemnic w kościele następuje po Mszy św. lub po wieczornym nabożeństwie. Zawsze przewodniczy jej ks. opiekun, który w kilku słowach zachęca do życia chrześcijańskiego, podaje miesięczną intencję, błogosławi tajemnice przyniesione przez zelatora do ołtarza, wymienia nazwiska zmarłych w ostatnim miesiącu członków Żywego Różańca, odmawia jeden dziesiątek Różańca i kończy nabożeństwo pieśnią maryjną.

IV. Obowiązki w Żywym Różańcu
a. Obowiązki członków Żywego Różańca:

  • Zasadniczym obowiązkiem jest zapisanie imienia w Księdze i odmawianie codziennie jednego dziesiątka różańca.
    -Udział w miesięcznej zmianie tajemnic różańcowych.
    -Częste przystępowanie do Sakramentów świętych oraz udział w procesjach maryjnych.
    -Rozszerzanie czci Maryi przykładem życia i działalnością apostolską.
    -Odważne stawanie w obronie wiary i Kościoła na wzór św. Dominika.
    -Udział w pogrzebie zmarłego członka Żywego Różańca oraz w modłach za spokój jego duszy. (…)

Członkowie Żywego Różańca mogą dostąpić odpustu zupełnego, pod zwykłymi warunkami, osiem razy w roku, mianowicie:
• w dniu przyjęcia do Żywego Różańca,
• Narodzenia Pana Jezusa (25 XII),
• Ofiarowania Pańskiego (2 II),
• Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie (25 III),
• Zmartwychwstania Pańskiego (zgodnie z kalendarzem liturgicznym),
• Wniebowzięcia Matki Bożej (15 VIII),
• w święto Królowej Różańca świętego (w naszej Parafii w pierwszą niedzielę października)
• oraz Niepokalanego Poczęcia Maryi (8 XII).
Dzięki wielkiemu zaangażowaniu ks. Prałata Emila Midury w parafii Gogołów jest coraz więcej Róż Różańcowych – zarówno męskich, żeńskich jak i młodzieżowych czy dziecięcych, którzy poprzez swoją modlitwę wypraszają potrzebne łaski dla członków, jak i całej parafii.

Rada parafialna

  1. Nazwa, teren działania, siedziba i cele statutowe
    § 1. Wprowadzając w życie postanowienia Soboru Watykańskiego II, wskazania Dyrektorium apostolstwa świeckich opracowanego przez Komisję Episkopatu ds. Apostolstwa Świeckich oraz zalecenia Rzeszowskiego I Synodu Diecezjalnego powołuje społeczny organ doradczy, którego zadaniem jest służenie duszpasterstwu parafialnemu pomocą i radą.
    § 2. Powołanemu organowi doradczemu nadaje się nazwę:” Rada Parafialna przy parafii św. Katarzyny w Gogołowie.
    § 3. Rada Parafialna działalnością swoją obejmuje teren parafii pod wezwaniem św. Katarzyny w Gogołowie i ma siedzibę przy proboszcza parafii.
    § 4. Rada Parafialna jest wspólnotą ludzi jednej wiary, zespolonych miłością Chrystusową i nadzieją, stawiających sobie za cel rozwój Kościoła katolickiego, chrześcijańską formację własnej osobowości, jak i rodzin oraz podejmowanie działalności ewangelizacyjnej wśród ogółu parafian. Rada Parafialna obejmuje swoją działalnością całość życia parafialnego, niosąc pomoc w wypełnianiu misji Kościoła. Wytyczony cel Rada Parafialna realizuje poprzez modlitwę, ćwiczenia duchowe, dobre uczynki, osobistą pracę świadczoną dla wspólnego dobra oraz szerzenie wiedzy i kultury chrześcijańskiej. Wszystkie kierunki działalności Rady Parafialnej mają za zadanie rozwijanie chrześcijańskiego życia, niesienie bezinteresownej pomocy duchowej i materialnej oraz uświęcenie pracy ludzkiej.
    § 5. Wykonanie tych zadań wymaga od członków Rady Parafialnej dużej dojrzałości duchowej i odpowiedniego poziomu wiedzy religijnej. Dlatego członkowie Rady winni stale pogłębiać swoje życie wewnętrzne i wiedzę religijną przez lekturę, słuchanie wykładów i udział w kursach czy seminariach.
  2. Kompetencje
    § 6. Rada Parafialna jest gremium doradczym proboszcza we wszystkich sprawach parafii (Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 536 § 2), nie jest organem władzy i nie ma osobowości prawnej.
    § 7. Sprawy personalnej obsady duchowieństwa parafialnego nie wchodzą w zakres kompetencji Rady Parafialnej.
    § 8. Określenie zakresu kompetencji Rady Parafialnej w sprawach finansowych należy do biskupa diecezjalnego.
    § 9. Rada Parafialna po przedyskutowaniu sprawy, którą jej przedłożono, ma prawo podejmować uchwały; są one wyrażeniem opinii i przygotowaniem decyzji, a więc radą dla proboszcza, który jest w sumieniu obowiązany rady tej wysłuchać, z nią się liczyć – jeśli uzna ją za słuszną – powinien w miarę możliwości postanowienia Rady Parafialnej wprowadzać w życie.
    § 10. Do wykonywania postanowień Rady Parafialnej niezbędne jest czynne włączenie się członków Rady.
    § 11. Jeżeli realizacja jakiegoś postanowienia Rady Parafialnej, zdaniem proboszcza, nie jest z jakichś względów możliwa, proboszcz powinien swoje stanowisko wobec członków Rady umotywować.
    § 12. Sprawy sporne między Radą Parafialną a proboszczem rozstrzyga biskup diecezjalny.
  3. Skład i liczebność
    § 13. W skład Rady Parafialnej wchodzą:
    a) proboszcz i jego współpracownicy,
    b) przedstawiciel katechetek świeckich,
    c) przedstawiciele ruchów i organizacji katolickich działających na terenie parafii,
    d) przedstawiciele katolików świeckich
    § 14. Członków Rady Parafialne powołuje proboszcz, od jego uznania zależy też liczba członków Rady.
    § 15. W czasie trwania kadencji dopuszcza się możliwość kooptacji nowych członków Rady Parafialnej zarówno przez proboszcza, jak i na wniosek aktualnych członków Rady za zgodą proboszcza.
    § 16. Skład Rady Parafialnej i jego zmiana podlegają zatwierdzeniu przez biskupa diecezjalnego.
    § 17. Na posiedzeniu Rady Parafialnej, poświęcone jakiejś szczegółowej tematyce, mogą być zapraszane w charakterze rzeczoznawców osoby nie będące członkami Rady.
  4. Kadencja
    § 18. Kadencja Rady Parafialnej trwa 3 lata. Istnieje możliwość przedłużenia kadencji w niezmienionym składzie, wskazane jest jednak, aby część składu Rady Parafialnej uległa odnowieniu.
    § 19. Osoba, która jest członkiem Rady Parafialne przez pięć kolejnych kadencji, powinna przynajmniej przez jedną kadencję pauzować.
    § 20. Wygaśnięcie mandatu członka Rady Parafialnej następuje na skutek śmierci, rezygnacji lub opuszczenia terenu parafii.
    § 21. Członek Rady opuszczający parafię, lecz wyrażający wolę dalszej współpracy, może mandat zachować po uzyskaniu zgody proboszcza.
    § 22. Wygaśnięcie mandatu może także nastąpić przez wykluczenie członka Rady Parafialnej z powodu postępowania niezgodnego ze statutem Rady. Decyzję taką podejmuje proboszcz po uprzednim przedłożeniu okoliczności uzasadniających wykluczenie. Członek Rady Parafialnej, wobec którego wysuwa się zarzuty, winien być obecny na posiedzeniu Rady i ma prawo do obrony.
    § 23. Rozpatrywanie sprawy obwinionego członka Rady Parafialnej na posiedzeniu Rady nie będzie podejmowane, o ile zgłosi on taki wniosek z równoczesną dobrowolną rezygnacją z dalszego uczestnictwa w Radzie Parafialnej.
    § 24. Rada Parafialna może się rozwiązać na wniosek przynajmniej 2/3 liczby członków.
    § 25. Zmiana proboszcza wymaga powołania nowej Rady Parafialnej.
  5. Posiedzenia
    § 26. Posiedzeniem Rady Parafialnej przewodniczy proboszcz lub wyznaczony przez niego zastępca.
    § 27. Częstotliwość posiedzeń Rady Parafialnej zależy od uznania proboszcza i aktualnych potrzeb parafii. Posiedzenia winny odbywać się co najmniej raz na kwartał. Przynajmniej raz w roku powinno odbyć się otwarte posiedzenie Rady Parafialnej, by umożliwić wiernym zapoznanie się z jej pracami.
    § 28. Porządek obrad i tematy, które mają być omawiane, ustala proboszcz w porozumieniu przynajmniej z niektórymi członkami Rady Parafialnej. Porządek dzienny posiedzenia powinien być podany wcześniej do wiadomości wszystkich członków Rady.
    § 29. Członkowie Rady Parafialnej mają prawo poruszania wszystkich istotnych problemów parafii. Porządek obrad na końcu winien zawierać punkt „ wolne wnioski „.
    § 30. Członkowie Rady Parafialnej mają też prawo proponować tematy następnych posiedzeń.
    § 31. Każde posiedzenie Rady Parafialnej powinno być zwięźle protokołowane. Protokół winien być odczytany i zatwierdzony na następnym posiedzeniu Rady.
  6. Prawa i obowiązki członków Rady Parafialnej
    § 32. Członkowie Rady Parafialnej powinni uczestniczyć w duchowym i organizacyjnym życiu parafii. Obowiązuje ich ofiarna praca na rzecz Kościoła i wspólnoty parafialnej.
    § 33. Obowiązkiem członka Rady Parafialnej jest uczestniczenie w posiedzeniach Rady i realizacji postanowień Rady.
    § 34. Członkowie Rady Parafialnej mają prawo wypowiadania się na temat duszpasterstwa parafialnego, działalności społecznej we wspólnocie parafialnej i inspirowanie nowych form pracy.
    § 35. Udział w Radzie Parafialnej jest honorową pracą społeczną.

Akcja Katolicka Parafii Gogołów

Akcja Katolicka jest stowarzyszeniem powołanym przez papieża Piusa XI w roku 1928. Choć jako nazwa pojawia się już wcześniej w motu proprio Piusa X z roku 1903. Ten sam papież określił charyzmat stowarzyszenia i zasady organizacyjne. Jednak formalnie do życia powołał Akcję Katolicką Pius XI przedstawiając główne założenia stowarzyszenia w encyklice ,,Ubi arcano” w roku 1922. Ten sam papież w encyklice ,,Divini Redemptoris” wyznaczył jej zadania na rzecz budowania państwa sprawiedliwości społecznej opartej na nauczaniu Kościoła. Od tego czasu Akcja Katolicka rozwijała się jako stowarzyszenie katolików świeckich w oparciu o struktury Kościoła i w ścisłej współpracy z hierarchią kościelną.

Akcja Katolicka w II Rzeczypospolitej

W Polsce przedwojennej stowarzyszenie zawiązało się w roku 1930. Była to organizacja centralistyczna, opierająca się na jednolitym dla całego kraju statucie. W ciągu niespełna 10 lat swej działalności stała się silnym ruchem skupiającym zarówno elity inteligencji katolickiej, jak i licznych przedstawicieli środowisk rzemieślniczych i chłopskich. Tuż przed wybuchem II wojny Akcja Katolicka liczyła około 750 tys. członków, a samo stowarzyszenie zajęło znaczące miejsce w życiu społecznym ówczesnej Polski.. W budowaniu struktur przyjęto model włoski stowarzyszenia oparty na czterech stanach: mężczyźni, kobiety, młodzież męska, młodzież żeńska. Stowarzyszenie wydawało własne czasopismo pod nazwą ,,Ruch Katolicki”. Patronem Akcji Katolickiej w Polsce wybrany został św.Wojciech, jako święto patronalne wyznaczono uroczystość Chrystusa Króla.

Akcja Katolicka po roku 1993

Pierwsze struktury nowego stowarzyszenia zaczęły powstawać w trzy lata po historycznym spotkaniu polskich biskupów z Janem Pawłem II. W roku 1996 w całej Polsce, z różną intensywnością zaczęły powstawać diecezjalne instytuty i parafialne oddziały Akcji Katolickiej. Ukoronowaniem podjętych działań były wybory statutowych władz krajowych stowarzyszenia przeprowadzone w Częstochowie podczas spotkania delegatów instytutów diecezjalnych w dniach 20-21 listopada 1998 roku, w wigilię święta Chrystusa Króla Wszechświata. Delegaci wybrali dziewięcioosobowy zarząd oraz trzech kandydatów na prezesa stowarzyszenia. Po tygodniu prymas Polski, kardynał Józef Glemp, desygnował do tej funkcji panią Halinę Szydełko z diecezji rzeszowskiej.

W ten sposób, zgodnie z życzeniem ks. bpa Piotra Jareckiego, Krajowego Asystenta Kościelnego Akcji Katolickiej, pod którego duszpasterską opieką stowarzyszenie kształtowało swoją osobowość od czasu reaktywowania, „świeccy przejęli ciężar obowiązków związanych z organizowaniem i działalnością stowarzyszenia”.

Codzienna modlitwa członka Akcji Katolickiej:

Bądź uwielbiony Boże za łaskę chrztu świętego, dzięki której stałem się członkiem Twojego Mistycznego Ciała – Kościoła świętego.

Dziękuję Ci, Panie, za powołanie i umocnienie mnie do apostolstwa. Dziękuję Ci, Boże, za obdarzenie mnie charyzmatem głoszenia Dobre Nowiny współczesnemu człowiekowi w łączności z moim biskupem i proboszczem. Przeżywam wielkość swego powołania, lecz uświadamiam sobie także słabość i kruchość moją. Dlatego proszę Cię, Boże, Stwórco i Królu Wszechświata, byś wspierał mnie w budowaniu Twojego Królestwa. Spraw, bym czynnie uczestniczył w życiu Twojego Kościoła i Ojczyzny. Dodawaj mi sił i mądrości, bym modlitwą i apostolską działalnością uświęcał moje życie osobiste i rodzinne, sferę pracy i wypoczynku sektor kultury i życia publicznego. Ześlij, proszę, światło Ducha Świętego, bym Twoją pomocą wsparty, mógł właściwie formować siebie i innych zgodnie z tradycją Kościoła katolickiego. Użycz mi tej łaski, abym uczestnicząc w Akcji Katolickiej był dyspozycyjnym, gotowym do wyrzeczeń, wiernym podjętym postanowieniom i wytrwałym w przeciwnościach. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg przez wszystkie wieki wieków. Amen.

Święty Wojciechu i Bł. Stanisławie Kostko Starowieyski – Patronowie Akcji Katolickiej w Polsce. Módlcie się za nami.